برای اولین بار در فضای مجازی وبلاگ « یک استکان چای داغ » منتشر می کند : گزارش متيو كسل (۱) خبرنگار گاردین از حماسه ی ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ :
چكيده :
فرستاده روزنامه انگليسي گاردين به ايران كه در راه پيمايي شكوهمند 22 بهمن 1388 شركت داشته است ، طرح اين ادعا را از سوي برخي رسانه هاي غربي كه صدها هزار ايراني به خاطر توزيع خوراكي در اين راه پيمايي شركت كردند ، به تمسخر مي گيرد و رسانه هاي غربي را به واقع بيني نسبت به مسائل ايران دعوت مي كند.
متن مقاله :
گزارشگر « سي ان سي » ايوان واتسون در توصيف رويدادهاي اخير ايران به اين نكته اشاره كرد كه در بين كساني كه براي گراميداشت سي و يكمين سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي به ميدان آزادي آمده اند ، مواد خوراكي و نوشيدني توزيع مي شود. انگار كه توزيع مواد خوراكي نيز يكي ديگر از ترفندهاي زيركانه دولت احمدي نژاد باشد.
اگر چه برخي از دوستانم كه در خيابان هاي تهران چندين مايل راه رفته اند تا خود را به مراسم ميدان آزادي برسانند ، به من گفتند كه متأسفانه به آنها هيچ خوراكي يا آشاميدني داده نشده است ، اما من ترديد ندارم كه خوراكي هاي سردستي براي تجديد قوا در بين مردم توزيع شده است .
در اكتبر گذشته در مراسمي در تهران شركت كردم كه توسط سپاه پاسداران به مناسبت گراميداشت خاطره صدها نيروي داوطلبي كه در جنگ هشت ساله با عراق كشته شده بودند ، برگزار شده بود . در ورودي سالن انباشته از جمعيت ، ظرف هاي كوچكي شامل ميوه ، آبميوه و آب به دست شركت كنندگان داده مي شد . نكته اي كه متوجه شدم اين بود كه خوردن موز و آب آناناس در مراسمي كه ساعت ها به طول مي انجامد ، مي تواند تجديد قوايي براي انسان باشد .
هر كسي كه مدتي را در ايران و خاورميانه سپري كرده باشد از رسم و رسوم مهمان نوازي در اين منطقه باخبر است . اگر ميزبان خوراكي يا نوشيدني به مهمان تعارف نكند ، بي احترامي بزرگي نسبت به مهمان محسوب مي شود . گفتن اينكه مواد خوراكي و آشاميدني يكي از انگيزه هاي به ميدان آزادي آمدن صدها هزاران تن در روز سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي بوده ، سخني سراسر پوچ و گزاف است . اين فرض كه فرد حتما ً بايد جزو فقرا ، روستايي يا بي سواد باشد كه از احمدي نژاد حمايت كند ، نشانگر جهت گيري بزرگي در رسانه هاي غربي است كه براي ملوث كردن چهره جمهوري اسلامي و ناديده گرفتن حمايت هاي گسترده اي است كه از آن وجود دارد .
هنگامي كه سي ان ان و سايرين مي كوشند پيشينه اي از تاريخ نوين ايران به دست بدهند ، حكومت شاه را صرفا ً به عنوان حكومتي « طرفدار غرب » توصيف مي كنند و به فقدان شديد حمايت مردم ايران از رژيم او و سركوب سبعانه آنها براي خاموش كردن هر صداي مخالفي ، كمترين اشاره را مي كنند .
به همين ترتيب به كودتايي كه با هدايت آمريكا عليه دولت دمكراتيك اين كشور در سال 1953 كه شاه را به مدت بيشتر از دو دهه و نيم بر سر قدرت نگه داشت نيز به ندرت اشاره اي مي كنند . شاه صرفا ً « طرفدار غرب » نبود ، خودكامگي مطلق او محصول حمايت هاي غرب بود و رژيم او براي بسياري يادآور يك عروسك خيمه شب بازي آمريكا در كل منطقه است .
سرنگوني شاه توسط مردم ايران در سال 1979 و رفراندوم متعاقب آن و رأي به جمهوري اسلامي از سوي اكثريت قاطع ايرانيان پشتيباني شد . براي اولين بار در طول قرن ها ، آنها خود نوع حكومتشان را انتخاب كردند . با اين حال اين حكومت ضرورتا ً ، با منافع دولت هايي كه بر امور ايران تأثيرگذار بودند و از منابع اين كشور سودهاي سرشار مي بردند ، به خصوص ذخاير هنگفت نفت ايران ، منطبق نبود .
از زمان انقلاب به بعد ، ايالات متحده و ساير دولت هاي غربي با جمهوري اسلامي در تعارض بوده اند . بعد از حملات يازده سپتامبر در نيويورك ، دولت بوش بي هيچ ملاحظه اي ايران را ( در كنار دشمن تاريخي آن صدام حسين ) در طبقه بندي ساده انگارانه « محور شرارت » خود قرار داد . بيشتر شبكه هاي رسانه اي در آمريكا اين رويه را دنبال كردند و در پوشش هاي خبري خود با جمهوري اسلامي بع عنوان چيزي كمتر از دشمن رفتار نكردند .
با حذف جهت گيري هاي فاحش دوران بوش ، تصوير دقيق تري از وقايع مربوط به ايران ظهور يافت . جمهوري اسلامي از همان زمان شكل گيري خود ، با اعتراضاتي از سوي برخي اعضاي جامعه ايران مواجه بوده است . پس از انتخابات مناقشه برانگيز رياست جمهوري سال گذشته ، اعضاي اپوزيسيون جاني تازه گرفتند .
مقامات ايراني با تعداد زيادي از كساني كه به خيابان ها آمدند برخورد كردند ، اما اين اعتراضات به راستي همان « انقلابي » بود كه « تويتر » و « گرين » و اكثر رسانه هاي غربي خواستند از اين رويدادها بسازند ؟
توده هاي طرفدار حكومت كه در ماه ژوئن پس از انتخابات براي جشن گرفتن پيروزي احمدي نژاد و بار ديگر بعد از برخوردهاي روز مقدس عاشورا در ماه دسامبر به خيابان ها آمدند و اكنون در مراسم سالگرد پيروزي انقلاب شركت كرده اند ، بايد نشان دهنده اين باشند كه اين اعتراضات يك انقلاب نيست ، بلكه همان اختلافاتي داخلي است كه به آن دامن زده شده است .
براي درك اينكه آيا اكثريت ايرانيان از حكومت خود پشتيباني مي كنند يا از اپوزيسيون آن ، موضوع بي ربطي است . ابتدا ما بايد درك كنيم كه اين فقط بسته هاي رايگان آبميوه و كلوچه نيست كه ايرانيان را – از هر دو طرف اين تقسيم بندي سياسي – به خيابان ها مي آورد .
منبع : ماهنامه سياحت غرب ، ش 80 به نقل از : www.guardian.co.uk
پي نوشت :
(1) Matthew Cassel فرستاده روزنامه گاردين به تهران براي تهيه گزارش از راه پيمايي 22 بهمن 1388 .