حضرت سیدالساجدین امام زین العابدین (علیه‌السلام) در شرح خصلت‌های خوب مؤمنین می‌فرمایند: «سه حالت و خصلت در هر یک از مؤمنین باشد، در پناه خداوند خواهد بود و روز قیامت در سایه‌ی رحمت عرش الهى می‌باشد و از سختی‌ها و شدائد صحراى محشر در امان است.

 جام خانواده؛

حضرت سیدالساجدین امام زین العابدین (علیه‌السلام) در شرح خصلت‌های خوب مؤمنین می‌فرمایند: «سه حالت و خصلت در هر یک از مؤمنین باشد، در پناه خداوند خواهد بود و روز قیامت در سایه‌ی رحمت عرش الهى می‌باشد و از سختی‌ها و شدائد صحراى محشر در امان است.

این افراد کسانی هستند که
- در کارگشایى و کمک به نیازمندان و درخواست‌کنندگان دریغ ننمایند.
- قبل از هر نوع حرکتى بیندیشند که کارى را که می‌خواهند انجام دهند یا سخنى که می‌خواهند بگویند، آیا رضایت و خوشنودى خداوند در آن است یا مورد غضب و سخط او می‌باشد.
و قبل از عیب‌جویی و بازگویى عیب دیگران، سعى کنند عیب‌های خود را برطرف نمایند.»/ بحارالانوار، جلد ۷۵، صفحه ۱۴۱

آری غیبت‌کننده باید به این حقیقت توجه کند که نیرو‌های انسان محدود است، اگر نیرویی را که صرف تضییع آبروی اشخاص و شکستن موقعیت اجتماعی آنها می‌کند، صرف رقابت های صحیح و سازنده نماید، ای بسا در مدت کوتاهی از رقیبان خود پیشی گیرد و مقام والایی را که انتظار دارد در جامعه برای خویشتن فراهم سازد، بی آنکه ضربه‌ای بر فرد یا جامعه وارد کند و عقوبات دنیا و آخرت را متوجه خود سازد.

غیبت‌کننده باید به این حقیقت توجه کند که غیبت کردن یکی از نشانه‌های بارز ضعف و ناتوانی و فقدان شخصیت و عقده خود کم‌بینی است و او با غیبت کردن این صفات درونی خود را آشکار می‌سازد و پیش از آنکه شخصیت اجتماعی طرف را بشکند شخصیت خود را در هم می‌کوبد. این نکته نیز حائز اهمیت است که برای ترک غیبت مخصوصاً در مورد کسانی که غیبت برای آنها به صورت یک عادت در‌آمده قبل از هر چیز مراقبت شدید و نظارت اکید بر ‌زبان است، پرهیز از معاشرت با دوستانی که او را به غیبت تشویق می‌کنند، ترک مجالسی که مهیا برای غیبت است، کلیه اموری که وسوسه غیبت در او ایجاد می‌کند. یکی از انگیزه‌های غیبت تبرئه خویشتن است مثلاً می‌گوید اگر من مرتکب گناه شدم فلان کس که از من بهتر است همین عمل و یا عملی بدتر از کار من را انجام داده است.

خداوند در قرآن می فرماید: «وَ لا یَغْتَب بَّعْضكُم بَعْضاً أَ یحِب أَحَدُكمْ أَن یَأْكلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ؛ و هیچیك از شما دیگرى را غیبت نكند، آیا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ ( به یقین ) همه شما از این امر كراهت دارید، تقواى الهى پیشه كنید كه خداوند توبه پذیر و مهربان است» (حجرات/12). و از آنجا كه ممكن است افرادى آلوده به بعضى از این گناهان ظن و گمان بد و تجسس و عیبجویی و غیبت باشند و با شنیدن این آیات متنبه شوند و در صدد جبران بر آیند در پایان آیه راه را به روى آنها گشوده، مى فرماید: تقواى الهى، پیشه كنید و از خدا بترسید كه خداوند توبه پذیر و مهربان است. نخست باید روح تقوا و خدا ترسى زنده شود و به دنبال آن توبه از گناه صورت گیرد، تا لطف و رحمت الهى شامل حال آنها شود.