امروز هم در سوگ مولایمان حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام و به احترام دلدادگان پاکباخته‌اش که طی چند روز اخیر با پای پیاده به سوی حرم مطهرش رهسپارند و شمار فراوانی از آنان هنوز در راهند، این ستون را به سروده‌ای از شاعر متعهد رضا احسان‌پور اختصاص می‌دهیم.

شور غزل گرفت، دلش روضه‌خانه شد
آهی کشید، قطره اشکی روانه شد
نم‌نم گریست، آب شد آرام، مثل شمع
تا داغ تشنه‌کام، به کامش زبانه شد
یک مصرع از برادر و خواهر سرود، بعد
باران گرفت، شعر تَرش عاشقانه شد
می‌خواست تا غزل بسراید، ولی نشد
دریای اشک، مثنوی بی‌کرانه شد
«هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق»
هرگز نمیرد آن که غمش جاودانه شد