دلخوش به پیکان رعیت

آقای روحانی از ابتدای ریاست جمهوری با این تفکر وارد میدان شد که می توان با آمریکا کنار آمد و کنار آمدن با آمریکا، یعنی کنار آمدن با کدخدا و حل همه مشکلات کشور.

روحانی در مناظرات انتخابات ریاست جمهوری در سال 92 نیز خطاب به حدادعادل که از او پرسیده بود آیا شما آمریکا را کدخدا می دانید، بیان کرده بود که مرادش از کدخدا خطاب کردن آمریکا، این است که آمریکا کدخدای اروپایی هاست. در واقع روحانی از سلطه آمریکا بر کشورهای اروپایی خبر داد که بدون خواست آمریکا، نمی توانند کاری کنند و لذا اگر بتوان با کدخدا بست، آن رعیت ها هم می پذیرند.

 

البته این تفکر، از قبل نیز در ایشان وجود داشته است؛ ایشان در کتاب خود کشورهای اروپایی را ضعیف وغیر قابل اطمینان عنوان کرده بود که در هدف، با آمریکا وحدت دارند. وی همچنین می گوید:

« من با بیانی در یک مصاحبه مطبوعاتی در سال 1383 گفتم که ما بین دوچرخه و پیکان مخیر بودیم. دوچرخه غیرمتعدها و پیکان، همان انگلیس به اضافه فرانسه و آلمان بودند. بنز هم، (آمریکا) بود، ولی ما اجازه نداشتیم از آن استفاده کنیم. پس، ناچار شدیم بین آن دو، پیکان را انتخاب کنیم. در این حالت، دیگر نباید توقع بنز از ما داشته باشید، البته اروپایی‌ها از این مصاحبه کمی مکدر شده بودند.» [1]

 

اما امروز حسن روحانی در واکنش به تصمیم ترامپ مبنی بر خروج از برجام اعلام می کند که اگر 5 کشور دیگر ، پایبند به توافق باشند و منافع کامل ایران در برجام را تضمین کنند، توافق را بدون آمریکا ادامه خواهد داد.

 

سئوال این است که اگر این قدر حضور امریکا در برجام، بی اثر بوده است که بدون او نیز می تواند به تمام منافع ادعایی برجام رسید، این همه تأکید برای مذاکرات دو جانبه با آمریکا و قدم زدن با جان کری برای چه بود؟

 

آقای روحانی همچنین گفته است: «خوشحال هستم که یک فرد مزاحم از برجام خارج شده است». گویا آقای روحانی فراموش کرده است که این فرد مزاحم، همان کدخدای بنز سوار ست و پیکان اروپایی که بقای برجام، منوط به همکاری آنها دانسته شده است، همان رعیت هستند.

اما به نظر می رسد دلخوش کردن به پیکان رعیت، همانند اعتماد به بنزکدخدا، ساده لوحی است.

 

امروز هیچ عاقل منصفی، شکی ندارد، دلواپسی دلواپسانی که با همین عنوان مورد طعنه و تمسخر و گاهی اهانت قرار می گرفتند، بیجا نبود، بلکه ساده اندیشی کسانی که امضاء کری را تضمین می دانستند، مذموم بود. متأسفانه، دلواپسان عزت و منفعت جمهوری اسلامی، تندرو لقب گرفته و مورد تمسخر واقع شدند و ساده لوحان، امیرکبیر زمان و سرداران دیپلماسی معرفی شدند.

 

[1] حسن روحانی، امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای، تهران، مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص، 1390. ص 255

*. امید نساج

ارسال کردن دیدگاه جدید

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.

اطلاعات بیشتر در مورد قالب های ورودی

عکس امنيتي